De wekker gaat. Het is weer een gewone werkdag, zoals een normale vrijdag. Toch? Oh nee, meteen bij het opstaan voel ik het weer. Een beklemmend gevoel, een rilling door mijn lijf, ik denk weer aan gisteren aan het drama in Oss. In de krant lees ik over een scheepsramp in Tanzania met ruim 200 doden. Waarom komt dit zoveel minder bij me binnen dan het bericht van gisteren over het ongeluk?

Ik denk aan het team van Okidoki en alle andere pedagogisch medewerkers in Nederland. Iedere dag werk ik samen met mensen in de kinderopvang. Mensen die iedere dag de zorg voor kinderen van vaders en moeders overnemen en met veel liefde zich inzetten om de kinderen een fijne dag te bezorgen in een vertrouwde en veilige omgeving. Op een dag die feestelijk zou moeten zijn, want het was notabene de dag van de pedagogisch medewerker, zal iedereen verdrietig en vol medeleven denken aan de collega in Oss.

Ik denk aan het team van Edwin Renzen van stint. Al jarenlang zie ik zijn team op vakbeurzen van kinderopvang enthousiast de stints presenteren. De stand is altijd populair. Edwin heeft een veilige vorm van vervoer op de markt willen brengen en tot op heden bleek de stint ook heel goed te bevallen. Hoe moeilijk en verdrietig moet dit voor hem en zijn medewerkers zijn? In de media gaf hij ook wel aan nog helemaal niet na te kunnen denken over de toekomst van zijn bedrijf. Hij is direct naar Oss gegaan en kan ook nog niet bevatten wat er is gebeurd.

Ik denk aan alle kinderopvangorganisaties in Nederland die nu met de handen in het haar zitten. Wat kun je doen? Wat is de juiste manier van handelen? Enkele klanten van ons, zoals Humanitas, Kinderdam en Smallsteps geven aan de stints voorlopig niet te gebruiken tot nader bericht over de toedracht van het ongeluk. Andere organisaties geven aan wel de stints te blijven gebruiken. Voor beide heb ik alle begrip. Waar doe je goed aan? Je weet het gewoon echt niet. Bij een auto die een defect heeft, met een ongeluk tot gevolg, zullen niet opeens alle auto’s van de weg gehaald worden. Dus wat kun je doen?

Maar vooral denk ik aan de moeders en de vaders. Aan de gezinnen die hun kind of zelfs meerdere kinderen hebben verloren. Niet te bevatten. Zoveel verdriet. Iedere ouder zal het herkennen. Het gevoel van dat het jou ook had kunnen overkomen. Als moeder heb ik jarenlang mijn kinderen in goed vertrouwen achter gelaten bij de kinderopvang. En ik mocht ze iedere dag weer vrolijk en gezond ophalen.

Vanmorgen regende het. We mopperden allemaal. Onze 3 zoons moesten naar school en zelf moest ik naar kantoor. We zouden allemaal nat worden want we moesten met de fiets. Mijn man zou onze dochter gaan ophalen die op de terugreis is van een schoolexcursie naar Londen. We gingen allemaal van huis, iedereen een dikke kus, en zuchtend fietste ik door de regen. Weer dat beklemmende gevoel. Laat me maar nat regenen, wat maakt het uit. Wat is nu een beetje regen? Ik warm op kantoor wel weer op. Maar hoe moet het nu verder? Wat ga ik vandaag doen op kantoor? Ik voel verdriet, onmacht en ja…ook dankbaarheid dat mijn gezin gisteren gezond en wel aan tafel zat en onze dochter straks vol verhalen terugkeert van een schooluitstapje.

Konden we maar wat doen. Maar dat kunnen we niet. We kunnen alleen maar blij zijn dat we vandaag door de regen kunnen fietsen. Dat we kunnen mopperen over het slechte weer en straks een kop thee kunnen drinken en er samen over kunnen praten. Het verdriet is nog zo vers…

Onze gedachten gaan uit naar alle betrokkenen in Oss.

Deel dit blogbericht!
Recent Posts
0

Start typing and press Enter to search