Het ultieme bewijs

Het is vast wel herkenbaar, je bent voor het eerst moeder geworden en showt vol trots je kleine wondertje aan de kraamvisite. Zo’n klein hummeltje in je armen bezorgd je een enorm geluksgevoel, het mooiste wat er is. Denk je dan. Totdat de ervaren visite roept: “en het wordt alleen nog maar leuker!” Dat geloofde ik niet, want mooier dan dit bestond toch niet? Ze kregen gelijk. Van het eerste lachje naar kruipen door de hele kamer, van de eerste woordjes naar de eerste stapjes helemaal alleen. Ik genoot en verheugde me op alles wat nog komen ging. Zo ook op die beplakte koelkast. Ja die. Ik zag het bij zussen en vriendinnen die me voorgingen, de zelfgemaakte werkjes van hun kroost. Ik vond het altijd het ultieme bewijs van moeder zijn, als je zo’n koelkast vol had hoorde je er echt helemaal bij. Mijn moeder was vast ook heel trots destijds want mijn 1e officiële knutselwerkjes heeft ze bewaard, in een plakboek.

Naar de peuterspeelzaal

Omdat wij heel luxe oppas aan huis hadden kwam een kinderdagverblijf nooit in beeld. Maar toen onze kleine meid 2 jaar werd was dan eindelijk het moment daar, ze ging naar de peuterspeelzaal! De wereld van zelfgemaakte knutsels ging zich openbaren aan mij!  Ik poetste de koelkast alvast flink op, nu was er tenslotte nog ruimte en kon ik er nog bij. Maar ik kon blijven poetsen tot ik een ons woog, er kwam niks. Geen schattige handjes van verf, geen papieren bloemetjes in de lente, geen paashaas, geen Sinterklaas, zelfs geen zelfgemaakte kerstbal voor in de boom. Mijn koelkast bleef leeg. Ik had het kunnen weten hoor, dat wel. Deze peuterspeelzaal werkt volgens de methode van Reggio Emila en als ik me daar wat beter in verdiept had was het duidelijk geweest. Maar joh, wist ik veel, ik kwam net kijken in deze grote-mensen-wereld. Ze heeft het overigens prima naar haar zin gehad daar hoor, maar in die 2 jaar is ze welgeteld 1 keer thuis gekomen met iets. Een lammetje beplakt met watten. Midden in de herfst.

koelkast-2

Ieder kind is uniek, met of zonder knutsels 🙂

Na 2 jaar brak de basisschool-periode aan en werd mijn verlangen volledig gestild. Een nieuwe keuken met geïntegreerde koelkast leek even roet in het eten te gooien maar een deur deed prima het prima als vervanging. Toen onze dame afgelopen schooljaar ook nog eens een juf kreeg die enorm creatief is werd ik op mijn wenken bediend. Ze kwam werkelijk waar met de mooiste creaties thuis, hoogtepunt was toch wel de kerststal gemaakt van een eierdoos en lege toiletrollen, die vanaf nu jaarlijks een mooi plekje onder de kerstboom krijgt.
Ondertussen werd onze kleine man ook steeds groter en toen hij 2,5 jaar was brak zijn tijd voor de peuterspeelzaal aan. Het werd een andere organisatie, niet vanwege mijn knutseltrauma maar puur praktisch gezien, het ligt naast de school van z’n zus. Ze werken overigens wel met een heel andere methode. Maar ja, onze kleine man is een heel ander kind. Voetbal en auto’s zijn zijn grote passie. Dus wat zagen we gebeuren; alles wat maar enigszins op knutselen leek werd gemeden en genegeerd. De werkjes die hij meenam naar huis waren van het genre “less is more” en ondertussen zijn we zover dat meneer hoogstpersoonlijk gratie heeft gekregen van juf, hij hoeft gewoon niet meer mee te doen. Vindt het vreselijk. En ze maken écht hele leuke dingen daar. Wekelijks zelfs. Dus als alle kids zitten te verven, lijmen, stempelen en weet ik wat nog meer, vermaakt ons kind zich met auto’s en speelt hij hele scenes uit de film Cars na. “Ik houd niet van knutselen” zegt hij dan.

Ieder kind is uniek en ik vind het heel mooi dat daar in alle soorten kinderopvang en het basisonderwijs zo bewust mee om wordt gegaan. Mijn kinderen komen dagelijks tevreden en opgewekt uit school en dat is mij heel veel waard. Met of zonder knutsels.

koelkast-1

Deel dit blogbericht!
Recommended Posts
Neem contact op

Heeft u een vraag of opmerking? Laat het ons weten!

Niet leesbaar? Verander de tekst.
0

Start typing and press Enter to search